27 2 nauwkeurig uit te vragen over wat hij gehoord had. Daarna zat ze nog lang in diep nadenken verzonken. Toen zei ze heel onverwacht tot Ingmar : „'t Doet me veel pleizier, Ingmar Ingmarsen, dat je al zoo gehecht aan de kolonie ben." Ingmar werd vuurrood. Hij vroeg, hoe ze weten kon of hij een vriend van de kolonie was. „Omdat je van nacht bij mij geweest ben in Jaffa, en me bericht hebt, dat ik thuis komen moest." Mrs Gordon vertelde nu aan Ingmar hoe ze hem dien nacht gezien had, en wat hij tegen haar gezegd had. Toen ze dat alles verteld had, zei Ingmar, dat dit het wonderlijkste was, wat hij had beleefd. „Als niet alles misloopt, zullen wij vó6r den avond nog grooter dingen beleven," zei Mrs Gordon, „want nu voel ik, dat God ons helpen zal." Zij was nu kalm en moedig, en sprak met Ingmar, alsof er geen gevaar dreigde : „Nu kun je me zeggen, Ingmar Ingmarsen ! of er thuis wat gebeurd is, terwijl ik weg was." Ingmar bedacht zich. Toen begon hij met zich te verontschuldigen, dat hij geen Engelsch kon spreken. „Och, ik versta je wel," zei ze. „Over het geheel ging alles als gewoonlijk, " zei hij toen. „Iets heb je toch zeker wel te vertellen," zei Mrs Gordon. „Ik ben benieuwd of u al gehoord hebt van den molen van Baram Pacha."