286 land is toch niet zoo akelig om er te wonen. Nu voel ik me thuis. Ach ! hoe zonde toch, dat Tims Halfvor dit niet beleefde. Hij had zich niet doodgetreurd, als hij zulke paarden voor zijn ploeg had gehad." 't Was op een morgen in September. Heel vroeg, terwijl 't nog donker in de kolonie was, kwamen Ingmar en Bo naar buiten. Ze moesten naar 't werk, in een van de wijngaarden op den Olijfberg. 't Ging zóó met deze twee : ze konden maar zelden goed met elkaar overweg. 't Was niet tot een open- lijke vijandschap tusschen hen gekomen, maar zij waren 't nooit over iets eens. Toen ze nu den Olijfberg op moesten, begonnen ze over den weg te twisten. Bo wilde den langen onweg over de heuvels nemen ; hij zei, dat die gemakkelijker te begaan was in 't donker. Ingmar wilde een korter en moeielijker weg nemen, die naar beneden in 't dal van Josafat ging, en dan tegen den berg op. Toen ze daar een poosje over gekibbeld hadden, stelde Ingmar voor, dat ieder zijn eigen kant zou uitgaan, dan konden ze zien, wie 't eerste aankwam. Bo vond dat goed, hij ging den kant uit, dien hij had voorgeslagen, en Ingmar den anderen. Zoodra Bo weg was, overviel Ingmar weer dat sterke verlangen, dat hem altijd kwelde, zoodra hij een een- zaam uurtje had.