304 de oude vrouw in Myckelsmyra, die netjes in Zondags- kleeren aan den weg gestaan had, toen de reizigers naar Jeruzalem wegtrokken, en voor Eva Ingmarsdochter, die eens tot de gemeenschap gehoord had. Al naarmate de pakjes klaar waren, werden ze naar Gertrud gebracht, en zij pakte ze in een groote kist. Maar als Gertrud niet in de gemeente geboren was, had ze niet op zich kunnen nemen al die ongelijke din- gen aan de juiste personen te bezorgen, want op sommigen stonden heel wonderlijke adressen. Zij moest zich al nu en dan bedenken, waar ze „Frans, die aan den kruis- weg woonde," moest vinden of „Lise, de zuster van Per Larsson," of „Erik, die voor twee jaar bij den rechter diende." Gunnar, de zoon van Ljung Bj órn, kwam met 't grootste pak. Dat was geadresseerd aan „Karin, die naast me op school zat en in 't groote Bosch woonde." Den familienaam had hij vergeten, maar voor Karin had hij een paar schoenen gemaakt van glanzend leer, en met hooge, gebogen hakken. Hij wist, dat het 't mooiste schoenwerk was, wat in de kolonie gemaakt was. „Groet haar en bedank haar nog eens, omdat ze bij me kwam, toen we thuis aan 't inpakken waren voor de reis," zei hij, toen hij 't pak aan Gertrud toever- trouwde. Maar de groote boeren kwamen bij Ingmar en ver- trouwden hem brieven en gewichtige opdrachten toe. „En nu moet je naar den predikant en den school-