30 5 meester en den rechter gaan," zeiden ze eindelijk, „en hun vertellen, dat je met je eigen oogen gezien hebt, dat we 't goed hebben en in een echt huis wonen, en niet in gaten in den grond, en dat we werk hebben en goed voedsel, en dat we een behoorlijk leven leiden." Van den dag af, dat Bo Ingmar in 't dal van Jozafat gevonden had, was er groote vriendschap tusschen hen geweest, en zoodra Bo een uur vrij had, zat hij bij Ingmar, die nu in zijn ziekte alleen op een logeerka- mertje woonde. Maar op den dag, dat Gertrud van den Olijfberg gekomen was, en Ingmar beloofd had met hem meê naar Dalecarlië te gaan, vertoonde Bo zich niet in de ziekenkamer. Ingmar vroeg telkens naar hem, maar niemand kon Bo vinden. Hoe later het op den dag werd, hoe onrustiger Ing- mar zich voelde. In 't eerst, toen Gertrud hem beloofd had mee te gaan, was hij blij en gelukkig geweest. Hij had alleen groote dankbaarheid gevoeld, dat hij haar weg zou kunnen brengen uit dit gevaarlijke land, waar- heen ze gedreven was door zijn gedrag. En zeker was hij daar nog altijd blij om, maar met elk uur verlangde .hij sterker naar zijn vrouw. 't Kwam hem volslagen onmogelijk voor, te doen, wat hij op zich genomen had. Soms voelde hij de grootste lust alles aan Gertrud te vertellen, maar bij nader overleg durfde hij dat toch niet doen. Zoodra Jeruzalem. II. 20