306 ze wist, dat hij niet van haar hield, zou ze al dadelijk niet met hem mee willen gaan. En hij wist niet van wie Gertrud hield van hem of van iem and anders. Soms had hij gemeend, dat 't Bo was, maar in den laatsten tijd had hij ingezien, dat hoewel Gertrud in de kolonie geleefd had, ze zeer zeker niemand anders had liefgehad dan hem, dien ze op den Olijfberg verwachtte. En als ze nu weer in de wereld terugkwam, zou mis- schien haar oude liefde voor Ingmar weer ontwaken. En als dat gebeurde, zou 't zeker beter zijn met haar te trouwen, en te probeeren haar gelukkig te maken, dan aldoor naar iemand te loopen verlangen, die toch nooit weer zijn vrouw kon worden. Maar hoewel hij op die manier met zich zelf worstelde, nam de innerlijke tegenzin, die hem kwelde, steeds toe. Terwijl hij met verbonden oogen daar zat, zag hij steeds zijn vrouw voor zich. „Ik hoor bij haar," dacht hij. „Er is geen ander, die macht over mij heeft. „Ik weet wat 't is, dat, me deze reis deed onderne- men," dacht hij verder. „'t Was om even flink te zijn als Vader. Zooals hij Moeder uit de gevangenis haalde, zoo wil ik ook Gertrud uit Jeruzalem halen. Maar nu begrijp ik, dat ik niet kan doen als Vader. Ik kom te kort, omdat ik van een ander houd." Tegen den avond kwam Bo eindelijk bij Ingmar op de kamer. Hij bleef aan de deur staan, alsof zijn bedoe- ling was, niet lang te blijven.