33 1 „Dat duurt een dag of acht, of minstens een paar weken. Eer kan men er niet recht zeker van zijn," ant- woordde de oude vrouw. Barbro ging weer naar binnen, en nam haar werk weer op. Toen ze de schaar opnam ging die ongelijk : ze voelde dat haar hand trilde en beefde. Al spoedig beefde ze over haar geheele lichaam, en ze moest een oogenblik ophouden met werken. „Goede hemel, wat bezielt me toch ? Is 't mogelijk dat ik zóó blij ben, dat ik hem nog een paar weken houden mag, dat ik aan al mijn leden beef?" Oude Lisa had 't druk in 't bosch. Ze moest nu alleen de koeien binnen den wal drijven, en alleen de melk beredderen. Barbro dacht nu maar alleen aan 't kind, en hielp haar nergens mee. „Je kon wel wat anders doen, Barbro, dan hier naar den jongen zitten kijken," zei de oude vrouw op een dag, dat ze geheel uitgeput was. Barbro stond op en ging het huis uit, maar bij den drempel keerde ze weer terug. „Je zult verder in den zomer wel hulp krijgen, " zei ze. „In deze dagen wil ik niet van hem weggaan . " Hoe meer Barbro 't kind lief kreeg, des te ernstiger hield ze zich zelf voor, dat de grootste barmhartigheid, die ze het bewijzen kon, was haar eerste voornemen te volvoeren. 't Was aldoor zwak en ziekelijk. 't Groeide bijna niet, 't was nu even klein als toen het ter wereld kwam. En wat haar 't meeste zorg gaf, was dat zijn