33 2 oogjes rood en gezwollen waren. 't Deed bijna geen moeite de oogen open te doen. 't Gebeurde toevallig, dat Lisa op een dag er over sprak hoe oud 't kind was. „Barbro, nu is 't kind al drie weken," zei ze. „Neen," zei Barbro heftig, „dat is hij pas morgen." „Zoo," zei de oude vrouw, „dan vergis ik me zeker ; maar ik herinner me, dat hij op een Woensdag geboren werd." „Me dunkt, je kon me wel gunnen hem nog een dag te houden," zei Barbro. Toen Oude Lisa zich den volgenden morgen aankleedde, zei ze tegen Barbro : „Hier in de buurt is de wei voor de koeien slecht : ik zal ze wat verder 't bosch indrijven. We komen niet voor den avond terug." Barbro wendde zich heftig tot haar, scheen iets te willen zeggen, maar kneep de lippen op elkaar en zweeg. „Wou je wat zeggen ?" vroeg de oude vrouw. 't Kwam haar voor, alsof Barbro haar vragen wou thuis te blijven ; maar daar kwam niets van. Tegen den avond kwam Lisa zacht naar huis met het vee. Ze riep de koeien telkens, die links en rechts omwegen maakten en bleven staan, noodra ze een groen bosje gras zagen. De oude vrouw werd ongeduldig. Ze liep op de koppige dieren te knorren. „Och ja," zei ze eindelijk. „Je hoeft je ook niet zoo te haasten. Je zult vroeg genoeg de ellende vinden."