333 Toen ze de deur open deed van 't huisje, zat Barbro met den jongen op schoot voor hem te zingen. „Goede hemel, Lisa, dat j e ook nooit thuiskomt !" riep ze. „Ik weet niet wat ik beginnen moet. Kijk, nu heeft de jongen uitslag." En ze kwam met 't kind naar Oude Lisa toe en wees haar een paar roode vlekken in den hals van 't kind. Lisa bleef in de deur staan, sloeg de handen ineen van verbazing en lachte. Barbro keek haar verwonderd aan. „Is die uitslag dan niet gevaarlijk ?" vroeg ze. „Dat is morgen weer beter," zei de oude en lachte weer. Barbro werd nog verbaasder, maar eindelijk herinnerde ze zich in wat voor angst de oude vrouw den heelen dag moest hebben rondgeloopen. „Ja, 't was beter geweest voor ons allen, als ik 't maar gedaan had," zei ze. „En dat vondt jij zeker ook, omdat je vandaag wegging." „Ik lag er van nacht nog over te denken, wat ik doen moest," zei Lisa, „en toen was 't alsof iemand me zei, dat hij daar 't best op zich zelf zou passen, als ik je met hem alleen liet." Toen alle avondwerk voorbij was, en de beide vrouwen naar bed zouden gaan, zei Lisa tot Barbro : „Weet je nu zeker, dat de jongen in 't leven blijft." „Ja," zei Barbro, „als God hem gezond maakt, zoo dat ik hem houden mag." „Maar als hij nu idioot en blind wordt?"