3 5 maar tot rust komen mocht. " Hij zei dat heel plechtig en 't was duidelijk dat hij vast en zeker geloofde, dat hij sterven zou. De predikant zei zooiets van dat hij er niet heel ziek uitzag, maar de dokter, die hem had onderzocht; en naar zijn hartslag geluisterd, zei heel ernstig : „Neen neen, Sterke Ingmar weet wat hij zegt. 't Is niet voor niet, dat hij hier ligt en den dood verwacht." Toen Barbro binnenkwam en de mooie deken over den ouden man heenspreidde, werd hij wat bleek. „Nu loopt het naar 't eind," zei hij. Hij streelde Bar- bro's hand. „Ik dank je voor dit en voor al 't andere. En dan moet je 't me vergeven, dat ik hard tegen je geweest ben in den laatsten tijd." Barbro snikte. Zij had zoo veel droefheid verkropt in den laatsten tijd, dat ze gemakkelijk tot schreien kwam. De oude man streelde haar hand nog eens en glimlachte om haar tranen. „Nu komt Ingmar wel gauw," zei hij. „Hij is gekomen, " zei Barbro. „Ik kwam maar vooruit om je dat te zeggen." Toen Ingmar binnenkwam, kwam de oude man met moeite overeind in bed, en reikte hem de hand. „Wees welkom, " zei hij. „Ik dacht niet, dat je mij dat verdriet zou doen, te sterven op den dag, dat ik thuiskom," zei Ingmar treurig. „Je moet daar niet boos om zijn," zei de oude man verontschuldigend. „Je weet wel, dat Groote Ingmar me