35 2 De stervende begon zich in 't bed heen en weer te gooien. „Heb je nu pijn ?" vroeg Ingmar. „Neen, 't is onrust, " zei de oude man. „Zeg me wat het is." „Je jokt me toch niet voor, omdat ik rustig sterven zal, Ingmar ?" vroeg de oude man heel teer. Ingmar werd verrast, hij verloor zijn zelfbeheersching en barstte in snikken uit. „Zeg me liever de waarheid, " zei de oude man. Ingmar was oogenblikkelijk weer stil en kalm. „Ik mag toch wel schreien, nu ik zoo'n goed vriend ver- liezen zal, als jij voor me geweest ben." Maar de oude man werd nog onrustiger ; eindelijk parelde het zweet hem op 't voorhoofd. „Je ben maar pas in het land gekomen, Ingmar," zei hij eindelijk. „Ik weet niet of je al iets van de hoeve hier gehoord hebt." „Ja," zei Ingmar, „wat je bedoelt hoorde ik al in Jeruzalem." „Ik had beter moeten passen op wat je toebehoorde," zei Sterke Ingmar. „Ik zal je eens wat zeggen. Je doet onrecht, als je wat kwaads van Barbro denkt." ,,Doe ik dan onrecht ?" zei de oude man. „Ja," zei Ingmar luid. „'t Is goed, dat ik thuis ge- komen ben, zoodat ze iemand heeft, die haar verdedi- gen kan."