353 3 De oude man wilde antwoorden, maar Barbro, die in de groote kamer gegaan was om 't koffieblad te dekken voor de gasten, had het heele gesprek door de halfopen deur gehoord. Nu kwam ze haastig in de kleine kamer en kwam op Ingmar toe als om hem iets te zeggen. Maar op 't laatste oogenblik scheen ze op an- dere gedachten te komen. En ze boog zich over den ouden man en vroeg hoe hij 't had. „Veel beter, nu ik met Ingmar gesproken heb," zei Sterke Ingmar. „Ja, 't doet goed met hem te spreken," zei Barbro rustig en ging bij 't venster zitten. Nu werd het merk- baar, dat Sterke Ingmar zich op den dood voorbereidde. Hij lag met gesloten oogen en gevouwen handen. Allen hielden zich heel stil om hem niet te storen. Maar de gedachten van Sterke Ingmar gingen aldoor naar den dag, dat Groote Ingmar stierf. Hij zag de kamer voor zich, zooals die geweest was, toen hij binnen- kwam om afscheid van hem te nemen. Hij herinnerde zich de kindertjes, die zijn meestergered had, en die op zijn bed zaten toen hij stierf. Toen hij daaraan dacht werd hij heel week. „Zie je Groote Ingmar, je ben me een heel eind voor- uit, " fluisterde hij, want hij begreep wel, dat de vriend van zijn jeugd op dit oogenblik niet ver van hem ver- wijderd. was. „De dominé en de dokter zijn hier, ' en je deken ligt nu over mij uitgespreid, maar een kindje, dat bij de beddeplank zit, dat kan ik niet hier krijgen." Jeruzalem. II. 23