354 Nauwelijks had hij dat gezegd of iemand antwoordde hem • „Er is wel een kind hier op de hoeve, waar je een goed werk aan doen kunt in je laatste ure." Toen Sterke Ingmar dat hoorde, glimlachte hij in zich zelf. Hij begreep dadelijk wat hem te doen stond. Met een stem, die nu heel zwak geworden was, begon hij te zeggen, dat 't hem leed deed, dat de dominé en de dokter zoolang moesten wachten, eer hij dood was. „Maar nu dominé hier toch zit," zei hij, „zou ik u willen zeggen, dat hier een ongedoopt kind in huis is, en ik zou dominé wel willen vragen, of hij niet zoo goed zou willen zijn het te doopen, terwijl hij wacht." 't Was te voren stil in de kamer, maar nu werd het nog stiller, maar toen zei de predikant : „Dat is een goed idee van je, Sterke Ingmar. Dat hadden wij al lang geleden in orde moeten maken." Barbro stond op in de grootste verwarring. „Och neen, dat moeten we toch nu niet doen, " zei ze. Ze had al lang ingezien, dat ze, als de jongen ge- doopt werd, zou moeten zeggen, wanneer hij geboren en van wie hij een kind was, en daarom had zij den doop uitgesteld. „Als ik voor goed van Ingmar gescheiden ben, zal ik hem laten doopen," had ze gedacht. Nu schrikte ze zoo, dat ze geen raad wist. „Je kon mij toch wel de vreugde geven van in mijn laatste uur iets goeds te doen, " zei Sterke Ingmar en