355 hij herhaalde de woorden. die hij gemeend had te hooren. „Neen, dat is onmogelijk," zei Barbro. Nu pleitte ook de dokter er voor, dat de oude man zijn zin zou krijgen. „Ik geloof zeker, dat Sterke Ingmar een poos minder benauwd wezen zou, als hij wat anders kreeg om aan te denken dan zijn dood," zei hij. Barbro had een gevoel, alsof ze in zware boeien gesla- gen werd door dit verzoek in een kamer, waar een stervende lag. Zij zei zacht jammerend : „U kunt toch wel begrijpen dat dit nu niet gebeuren kan." De dominé ging naar Barbro toe en zei ernstig : „Je be- grijpt toch wel, Barbro, datje kind gedoopt moet worden." „Ja, maar vandaag valt het me te zwaar," fluisterde zij. „Ik zal morgen met het kind in de pastorie komen. Nu kan het toch niet gedoopt worden, nu Sterke Ingmar stervende is." „Je ziet wel, dat Sterke Ingmar er blij om zou zijn," zei de predikant. Ingmar was al dien tijd stil en zwijgend blijven zitten. Hij vond in zijn hart het voorstel even akelig als Barbro. „'t Is vreeselijk, dat ik elk oogenblik aan dat kind her- innerd moet worden," dacht hij. Maar toen zag hij, dat de pogen van Sterke Ingmar smeekend op hem gericht waren. „Ja, ik zal wel moeten meehelpen, ter wille van dien ouden man," dacht hij.