356 „Ik kan me wel begrijpen, dat Barbro weigert, omdat ze dan iets zal moeten zeggen wat ze moeielijk vindt te doen, terwijl wij allen 't hooren," zei Ingmar. „Wij zullen 't Barbro wel gemakkelijk maken, als zij 't kind maar wil gaan halen, " zei de predikant. ,, Ze kan wat ze zeggen moet, op een stuk papier schrijven ; dan schrijf ik het in 't Kerkeboek, als ik thuiskom ! " „Och neen, och neen ! 't is volkomen onmogelijk," zei Barbro, en ze wist geen raad van angsten wanhoop, omdat ze voelde, dat het haar onmogelijk was in zulk een ern- stige zaak te liegen. Ingmar stond op. „'t Zou me levenslang bezwaren als Sterke Ingmar zijn laatste wensch niet vervuld kreeg," zei hij. „Nu zal ik zeggen, dat ze met 't kind binnenkomen." Hij zag Barbro aan. Ze bewoog zich niet. Toen ging hij de kamer uit, en de weinige toebe- reidselen waren spoedig gereed. De predikantsmantel en 't boek kwamen te voorschijn uit het taschje, dat de predikant altijd bij zich had, en een bak met water werd binnen gebracht. Toen kwam Oude Lisa met 't kind. De predikant deed den mantel om. „Ik moet allereerst weten hoe 't kind heeten zal," zei hij. „Barbro moet hem zelf maar een naam geven," zei Ingmar. Barbro bewoog de lippen een paar maal, maar ze kon geen geluid geven. 't Was een ademloos wachten. Ingmar zag zijn vrouw met de grootste verbazing aan. „Wat scheelt haar nu ?" dacht hij. „'t Kan toch zoo