357 moeielijk niet zijn, den jongen een naam te geven. Waarom kan zij er niet toe komen zooiets eenvoudigs te doen ?" Op eens meende hij, dat hem een licht in al die duisternis opging. „Dit kind moet zeker een naam dragen, dien ze niet wil noemen," dacht hij. „Nu 't Sterke Ingmar is, die den doop verzocht heeft, dunkt mij, dat hij den jongen zijn naam geven moet," zei Ingmar met sterken nadruk. En zijn oogen weken niet van zijn vrouw, terwijl hij dit zei. Toen Ingmar dit gezegd had, stond Barbro op. Ze ging langzaam de kamer door, tot ze voor den predi- kant stond. En toen zei ze met vaste stem : „Ik hoor, dat Ingmar al geraden heeft, wat ik hem nooit had willen zeggen. Maar dit kind moet niet Ingmar heeten, omdat het blind en idioot is." En toen ze dit gezegd had voelde zij dat het onuit- sprekelijk bitter was, dat haar geheim, waaraan haar leven afhing, haar uit de handen gerukt was. Ze begon hevig te schreien, en toen ze voelde, dat ze zich niet meer beheerschen kon, ging ze haastig de kamer uit om den stervende niet te storen. Buiten in de groote kamer viel ze voorover op den rand van de groote tafel en snikte hartstochtelijk. Na een poos hief ze 't hoofd weer op, en luisterde wat er in de kleine kamer gebeurde. Daar werd zacht gesproken. 't Was Oude Lisa, die vertelde wat er op de bergwei gebeurd was. Maar ze voelde hoe bitter 't was, dat haar geheim verraden werd, en weer begon