358 ze heftig te snikken. „Nu moet ik me van kant maken," dacht ze. Nu las de predikant het doopformulier. Hij sprak zoo duidelijk, dat ze ieder woord verstaan kon. Eindelijk kwam hij aan den naam van 't kind. Dien sprak hij luider uit dan de andere woorden. Die was : INGMAR. Toen ze dat hoorde, barstte ze op nieuw in tranen uit in haar machteloosheid. Kort daarna ging de deur open, en Ingmar kwam op haar toe. Zij ging hem tegemoet en dwong zich tot kalmte. „Je begrijpt wel, dat alles tusschen ons blijven moet, zooals we besloten hebben, voor je op reis ging," zei ze. „Ik zal je nergens toe dwingen." Zij greep nu heftig zijn eene hand : „Beloof mij nu, dat ik alleen voor 't kind zal mogen zorgen." „Ja," zei Ingmar. „'t Zal alles gaan, zooals je wilt. Oude Lisa heeft ons verteld, hoe je om dat kind geleden en gestreden hebt. Niemand zou 't hart hebben het je af te nemen." Ze zag hem verwonderd aan. „Ik dacht, dat je hee- lemaal onhandelbaar zoudt worden, als je de waarheid hoorde," zei ze. „Maar ik ben je zoo dankbaar, dat ik 't je niet zeggen kan. Nu zal ik me een stuk grond koopen in Vaders gemeente. Ik ben blij, dat we in vriend- schap scheiden, zoodat we in vrede samen kunnen spre- ken, als we elkaar ooit weer ontmoeten." Een glimlach gleed over Ingmars gezicht.