359 „Ik denk er over, of je nu niet met mij naar Jeru- zalem wilt gaan," zei hij. Toen Barbro dien glimlach zag, keek ze hem oplet- tend aan. Nooit had ze Ingmar zoo gezien. Zijn heele gezicht was veranderd. Ze vond, dat er iets verheerlijkts in de grove trekken was, zoodat hij bijna mooi werd. „Wat is er Ingmar ? Wat ben je van plan ? Ik hoorde, dat je den jongen Ingmar genoemd hebt. Wat bedoel je daarmee" „Nu zul je wat wonderlijks hooren Barbro," zei Ingmar en nam haar beide handen. „Zoodra Oude Lisa ons ver- telde hoe je 't gehad hebt in 't bosch, vroeg ik den dokter 't kind te onderzoeken. En de dokter vond geen gebrek aan hem. Hij zegt, dat hij klein voor zijn leeftijd is, maar dat hij volkomen gezond is, en evenveel ver- stand heeft als andere kinderen." „Vindt de dokter niet, dat hij leelijk is en er wonder- lijk uitziet ?" vroeg Barbro ademloos. „Ik ben wel bang, dat de kinderen in onze familie nooit mooi zijn," zei Ingmar. „Gelooft hij dan ook niet, dat hij blind is?" „De dokter lachte er om, Barbro, en zal 't je levenslang nahouden, dat je j zooiets verbeelden kunt. Hij zegt, dat hij je oogwater sturen zal, zoodat je de oogen van den jongen er meê kunt wasschen. Dan is 't in een week over." Barbro ging snel op de kleine kamer af. Ingmar riep haar terug. „Je kunt 't kind nu niet krijgen," zei hij.