360 „Sterke Ingmar vroeg ons 't bij hem op bed te leggen. En nu zegt hij dat hij 't even goed heeft als Vader. Hij zal het kind niet willen missen voor zijn dood." „Neen, ik zal hem den jongen niet afnemen" zei Barbro. „Ik wilde alleen den dokter zelf spreken." Toen ze terugkwam, liep ze Ingmar voorbij en bleef aan 't venster staan. „Ik heb 't den dokter zelf gevraagd en nu weet ik, dat het waar is." Ze strekte de armen naar den heuvel uit. 't Was als of een gevangen vogel werd vrijgelaten, en de vleugels uitspant. „O Ingmar ! je weet niet wat ongelukkig zijn is, " zei ze. „Dat weet niemand !" „Barbro," zei Ingmar, „mag ik nu met je over onze toekomst praten ?" Ze hoorde hem niet. Ze had de handen gevouwen en dankte God. Ze sprak zacht en met flauwe stem, maar Ingmar kon haar wel verstaan. Alle smart, die ze over haar misdeeld kind gevoeld had, vertrouwde ze nu aan God toe, en ze dankte Hem, omdat haar kind zou worden als de anderen, omdat ze hem zou zien spelen en springen, omdat hij naar school zou gaan en leeren lezen, omdat hij een sterke jongeling zou wor- den, die de bijl zou voeren en achter de ploeg gaan, omdat hij een vrouw zou winnen en als huisvader wonen op de oude hoeve. Toen ze God daarvoor gedankt had, ging ze naar