361 Ingmar : „Ik weet nu, waarom Vader zei, dat de Ingmar- sens de beste menschen in de gemeente waren," zei ze. „'t Is omdat God ons meer barmhartigheid bewijst dan anderen," antwoordde Ingmar. „Maar nu, Barbro, zou ik met je willen spreken over..." Barbro viel hem in de rede. „Neen, 't is omdat jelui geen rust hebt, eer je j met God verzoend hebt," zei ze. „God beware me, wat zou er van mijn kind geworden zijn, als 't jou niet tot vader gehad had." „Ik heb maar weinig voor hem kunnen doen," zei Ingmar. „'t Is ter wille van jou, dat de vloek van hem weg- genomen is," zei Barbro innig. „'t Was omdat jij die pelgrimstocht gedaan hebt, dat alles in orde gekomen is. 't Was 't eenige, dat me dezen winter er boven op gehouden heeft, dat ik nu en dan hoopte, dat God mij en mijn kind genadig zou zijn, omdat jij naar Jeruzalem getrokken was." Ingmar boog het hoofd. „Ik weet niet anders, Barbro ! dan dat ik levenslang een stumper geweest ben," zei hij. En hij zag er even mismoedig uit als een uur geleden. „Weet je waar ze daar straks in de andere kamer over praatten ?" zei ze. „De dominé zei, dat van nu af de men- schen je „Groote Ingmar" zouden noemen, omdat je zoo door God begenadigd ben, dat de vloek, die op mijn familie rustte, nu gebroken is ter wille van jou." Zij zaten naast elkaar op de bank tegen den muur.