362 Barbro leunde tegen Ingmar aan, maar zijn arm hing slap neer en zijn gezicht werd al somberder. „Nu geloof ik, dat je boos op me ben," zei Barbro. „Nu denk je er zeker aan hoe hard en wreed ik tegen je was op den weg. Maar ik moet je zeggen, dat ik nooit zulk een vreeselijk uur beleefd heb." „Ik kan niet blij zijn," zei Ingmar. „Ik weet nog niet hoe wij 't nu zullen hebben. Je zegt veel liefs tegen me, maar je hebt me nog niet gezegd, of je bij me durft blijven als mijn vrouw." „Heb ik je dat nog niet gezegd ?" vroeg Barbro verwonderd glimlachend. op 't zelfde oogenblik kwam iets van de oude angst weer over haar en ze rilde. Maar toen zag ze rond, en haar blik gleed door heel die oude kamer, langs 't lage breede venster, de banken aan den wand en de haard, waar 't eene geslacht na 't andere met zijn werk geze- ten had in 't schijnsel van 't turfvuur. Dat alles gaf haar een gevoel van veiligheid. Ze voelde, dat dit haar kon beschermen en bewaren. „Nooit wil ik ergens anders leven dan onder jouw dak en in jouw huis," zei ze. Kort daarna deed de predikant de deur van de kleine kamer open en wenkte ze binnen te komen. „Nu ziet Sterke Ingmar den hemel geheel open," zei hij, toen ze hem voorbij gingen.