Full resolution (JPEG) - On this page / på denna sida - Sidor ...
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
Below is the raw OCR text
from the above scanned image.
Do you see an error? Proofread the page now!
Här nedan syns maskintolkade texten från faksimilbilden ovan.
Ser du något fel? Korrekturläs sidan nu!
This page has never been proofread. / Denna sida har aldrig korrekturlästs.
177
og skepnur, áður en ísinn er orðinn landfastur er veðrátta
óstöðug, en svo koma kyrrviðri með kuldum þegar ísinn festist.
fylgja honum þokur og hrímfrost, svo sauðfé og geitur næst
sjón-um geta ekki þrifizt. Isjakarnir standa á 40 faðma dýpi, og þó
r
standa 15 faðmar upp úr; afísnum er mikil ólykt. A vorin safnast
þorskur að ísnum og fara íslendingar að jökunum og fiska
þar, er það þó mikil mannhætta sakir íshrunsins úr
borgar-ísnum; Islendingar segja, að þorskarnir séu blindir þeim
megin, sem að ísnum snýr.1 A ísnum drepa Islendingar á
vetrum marga seli, og sumir eru svo hugaðir, aó þeir eru
úti á ísnum margar vikur samfleytt og drepa selina eða reka
þá hópum saman á land og slátra þeim þar. Þegar isinn
rekur að klettunum fyrir norðan, heyrast í honum ógurleg
hljóð, og hafa sumir haft þá skökku skoöun, að þar píndust
sálir syndugra manna. Þvi næst tekur Wolf kafla úr Saxó
og talar um ísinn, sem engin bönd halda, og um landísinn,
sem umhverfist, um eitraðar uppsprettur, ölkeldur, og eld, sem
brennir vatn, en ekki skemmir hör, og um steina meö
sjálf-ráðri hreifingu, en misskilur auðsjáanlega moldviðrið hjá
Saxó. Wolf segir töluvert um skurðgoðadýrkun Islendinga til
forna og um það, hvernig landið kristnaðist. Þrumur og
eld-ingar segir hann að séu sjaldgæfar, en þó hafi nýlega elding
klofið þar klett, 30 faðma langan og rúmlega 3 faðma breióan.
/ r
A vorin sjást á Islandi nokkurskonar ormar, þeir eru fyrst
grænir sem gras, en verða síðan hvítir með grænum og
rauðum flekkjum, ormar þessir skemma grasið, svo þaó
breyt-ist í mosa og verður gagnslaust; þar eru og rauðir ormar,
r
ll2 alin á lengd, og sækjast hrafnar mjög eptir þeim. Arið
1632 varð mjög harður vetur á Islandi, en um haustió áður
öskraði kvikfénaður, óskapaðist og æddi um eins og ærður
væri, siðan skreið féð saman í hnappa og tennurnar í því
nötruðu eins og af kulda. Tvær kýr sugu sig sjálfar og bitu
svo af sér júfrin, hestar átu tré í húsum, hvar sem þeir náðu
’) Hið mikla ísár, 1695. segir síra Eyjólfur á Völlum, að fiskurinn,
er fylgdi ísnum, hafi verið »magur og einsynn*. Svarfaðardalsannáll,
Lbs. nr. 158-4°.
12
<< prev. page << föreg. sida << >> nästa sida >> next page >>
