33 In zijn laatste boek, „Niobe ", kastijdt hij kalm als machthebbende een klein deel van de noorsche jeugd, die zoo weinig vaderlandslievend was dat ze propaganda maakte voor de Parijsche déca- dence. Maar ook hier verdeelt hij licht en scha- duw gelijkelijk ; hij geeft haar wat haar toekomt. Ook hier ligt dezelfde maatstaf verborgen : Hoe beschouwt men de vrouw nu ? hoe ver reikt haar eigen blik nu ? Als die maatstaf is aange- legd, geeft zij een resultaat, niet geheel in haar voordeel. Dus ook niet in 't voordeel van de maatschappij . Maar toch door de verwoesting, door 't gedruisch van dit einde heen, voelen wij , dat het voorjaarsstormen, geen herfststormen zijn. Hier is iets gezonds in wording, dat het zieke uitdrijft. De kunst van Jonas Lie heeft nooit bijoogmer- ken, zij houdt zich met strenge voornaamheid aan haar taak. Men zou een krachtige compositie ver- wachten ; maar vindt ze niet. Zeldzaam zijn ook de sterk vooruitspringende figuren in geconcen- treerde tooneelen. De vertelling gaat geleidelijk voort met karakteristieke trekjes, soms van onge- wone fijnheid, met min of meer plastisch vertelde handelingen, met verbindende opmerkingen, die 3