37 gekomen dan tot schetsen. Slechts een enkele is een voltooid kunstwerk. Zelfs de grootste kracht bereikt de volkomenheid niet als ze ingesloten wordt ¹) . 1) Jonas Lie heeft juist zijn nieuwe boek tegen Kerstmis uit- gegeven: „Als de zon ondergaat. " Dat is even uitstekend als alle andere, zonder juist iets nieuws te brengen. Het onderwerp is nu een ontrouwe vrouw, die 't huis in ademlooze spanning houdt, tot haar man, die dokter is, haar met vergift uit den weg ruimt. Op die manier komt er vrede in huis; daar buiten vermoedt niemand wat er gebeurd is. Uit een psychologisch oogpunt is deze gang van zaken ongetwijfeld waar: in elk geval is hij aangrij- pend. Maar het is de vraag of de aanleg van 't werk niet meer is ontstaan door 't lezen van fransche literatuur en fransche cri- mineele geschiedenissen, dan door studie van 't noordsche leven. In de eerste speelt de verhouding tusschen de beide geslachten een veel grooter rol dan in het laatste, en ten gevolge daarvan staat het huwelijk in Frankrijk veel lager dan bij ons. Bij ons is de vrouw niet langer het eigendom van den man en kan niet straffeloos doodgeschoten of gestoken, of vergiftigd worden als zij op overspel betrapt wordt. Bij ons ziet de man meer en meer in dat een ontrouwe vrouw, eerder dan gedood te worden, vrijheid moet hebben naar hem heen te gaan, dien ze lief heeft. Zij be- hoort hem toch meer toe dan den man, dien ze niet liefheeft. Onder geen enkele omstandigheid zijn de menschen langer elkanders eigendom. De weinige gevallen waarin bij ons en dan nog alleen in de groote steden de man zulk een vreeselijke en ik mag wel zeggen: zulk een laffe wraak neemt, omdat zijn liefde niet meer beantwoord, maar in stilte met ontrouw beloond wordt zouden zij ook niet de vrucht van 't lezen van fransche romans zijn ? Het eergevoel, dat niet dan door een bloedig zoenoffer tevreden