43 zoo diep verachtte. De krokodillen knipten met hun slijmachtige, lichtgroene oogen en snapten nu en dan een vetten gans op, zoodat er zich een kreet en een geschreeuw verhief, dat langs de rivier van boven naar beneden beantwoord werd, en heel in de verte wegstierf en de stilte van de woestijn daalde weer neer over het gloeiende landschap en de trage vogelschaar, die zaten te wachten zij wisten zelf niet recht waarop. Daar vloog een kleine grijze vogel recht op in de lucht, stond daarboven een oogenblik stil en sloeg verbazend snel met de vleugels, terwijl hij een kort stukje lied kwinkeleerde ; daarop daalde hij weer neer en verborg zich in 't gras. Alle vogels hadden den kop opgeheven en ge- luisterd. En toen ontstond er gesnater en getjilp en groote onrust in alle hoeken. Jonge, kwaste- rige kievitten vlogen op en duikelden om in de lucht om te zien, hoe goed zij konden vliegen. Maar de kraanvogels, die het verstandig opna- men, hielden een algemeene vergadering om het reisvoorstel van den leeuwerik te behandelen. Want zij hadden allen dadelijk den leeuwerik aan zijn stem herkend ; ofschoon hij niet meer dan twee, drie tonen gezongen had. De zang kwam