14 Oratio J. N. Madvigii. hanc proprietatem propositam esse, sed communem humanitatem ejusque lumen, scientiam; ejus notam, quantum fieri possit, se populo imprimere debere; ad eam populum adducendum, trahendum esse; in ea autem humanitate communibus studiis persequenda academia neque unum aliquem populum præ omnibus amplectetur neque ullius populi societatem spernet, ne odiorum quidem discidia, quæ temporum iniquitas gignit, scientiæ commodis præponet. Sed sentio me, quo tempore patientiæ vestræ audiendi jam parcendum sit, in eum ingressum esse locum, qui longam per se postulet orationem; itaque eum jam relinquam; ea autem, quæ dixi, ita esse brevia intelligo, ut obscura esse possint et fortasse in aliam ac velim partem accipi; sed in eam, in quam dicta sunt, sententiam accipietis, si me et in ceteris rebus pro exigua mea parte patriæ juri et honori defendendo numquam defuisse cognostis et in arte quoque mea sic nostræ patriæ meæque naturæ proprietatem cum peregrinæ scientiæ studiis conjunxisse, ut nullam ob eam rem reprehensionem simultatemve vitarem. Atque in hac jam patriæ cogitatione desinat oratio convertatque se extrema ad eum, cujus cultum pio animorum instinctu emendatum hodie memoria recoluimus. Tibi enim, deus optime maxime, patriam ardentissimis precibus commendamus, ut te jubente, quemadmodum gravissima jam his annis pericula vicit, ita his, quæ supersunt, difficultatibus superatis, in portum tranquillum perveniat inque eo sine languore conquiescens omnibus fortunæ bonis, civium virtutibus exornetur. Sit in tua tutela tuamque in consiliis capiendis experiatur clementiam, te juvante civium amore fruatur rex augustissimus, eademque sub tutela omnis domus cognatioque regia tuis beneficiis ornata floreat. Hanc denique nostram academiam tu tuo præsidio dignare, eamque veræ pietatis et scientiæ et humanitatis sedem et arcem esse jube, eoque et docentium et discentium animos dirige.