De duobus Pindari locis. Scripsit A. B. Drachmann.’ Pyth. VIII postquam Pindarus ad comparationem inter Aristomenem victorem et Alemaeonem instituendam vaticinium quoddam Amphiarai attulit, ita pergit (vs. 55 Momms): τοιαῦτα μὲν ἐφϑέγξατ᾽ ᾿Αμφιάρηος. χαίρων δὲ καὶ αὐτὸς ᾿Αλκμᾶνα στεφάνοισι βάλλω, ῥαίνω δὲ καὶ ὕμνῳ, γείτων ὅτι μοι καὶ κτεάνων φύλαξ ἐμῶν ὑπάντασεν ἰόντι γᾶς ὀμφαλὸν παρ᾽ ἀοίδιμον, μαντευμάτων τ᾽ ἐφάψατο συγγόνοισι τέχναις. His epodus finitur; quae in stropha sequuntur, ad victoris res sine dubio pertinent et ab iis quae praecedunt omnino segreganda sunt. Ipse autem quem attuli locus, variis interpretum conatibus vexatus, et oratione simplici et sententia vix. dubia esse videtur; de structura verborum, postquam τὲ a Triclinio post ὑσπάντασε illatam expulsum est, ambigi nequit, nisi quod in vs. 60 vel dativum τέχναις vel genetivum μαντευμάτων Cum páwarto iungere usus loquendi Pindaricus sinit; utrum autem facias, ad sensum nihil interest. Itaque totam locum Latine sic interpretabimur: Et haec quidem Amphiaraus. Sed ipse quoque lubens Alcmaeoni coronas do cantuque perfundo, quod vicinus meus pecuniaeque meae custos ad celebratum carminibus terrae umbilicum proficiscenti obvius factus et patria arte vaticinari aggressus est (sive malis: patriam vaticinandi artem aggressus est). His verbis quid dicere voluerit poeta, brevi explicatione indiget. Postquam Amphiaraum Alemaeonem praedicantem induxit, se quoque eundem praedicare velle addit, fictione quadam poetica adhibita, quasi verba Amphiarao tributa non ipsius Pindari sint. Alemaeonem autem quod vicinum sibi τ Summam huius disputatiunculae die 23 Oct. 1890 cum sodalibus societatis historico-philologicae communicavi. Nord. tidsskr. f. filol. 3die række. I. 11