De duobus Pindari locis. 163 ficari saltem consentaneum erat; quod in quibusdam epiniciis factum videmus (N. IV 76. VII 61 sqq.). Deinde vaticinium ad victorem pertinens non ut hic fit in transitu obscure significari, sed aperte praedicari et ad laudes et victoris et poetae referri debuerat; nam utrique ea res eximio honori fuisset. Hac igitur coniectura abiecta illud ipsum explicandum est, cur poeta vaticinium ab argumento carminis alienum commemorare voluerit. Ex ipsius verbis tantum effici videtur, idcirco eum hoc fecisse, ut gratum animum testaretur; nam hoc sibi vult illud χαίρων vs. 56. Vaticinium ergo illud ad res poetae pertinuit, atque is primam quamque grati animi profitendi occasionem arripuit, qua nulla epinicio statim post ludos composito prior oblata est. Sed hoc in carmine epinicio sine offensione fieri potuisse mirum sane est et primo aspectu vix credibile, nec ita factum esse ex hoc solo loco probabile fieri potest. Transeamus igitur ad alterum huius simillimum, qui ut ex hoc aliquam lucem accipiet, ita vicissim hunc clariorem reddet nostramque enarrationem confirmabit. P. IX Pindarus absoluta fabulosa narratione et Telesicratis victoria iterum nominata sic pergit (vs. 76): 5 ` 3 5Ὰν ΄ , : ἀρεταὶ δ᾽ αἰεὶ μεγάλαι πολύμυϑοι στρ. βαιὰ δ᾽ êv μακροῖσι ποικίλλειν 9 \ ae c 1 A ς , ἀκοὰ σοφοῖς" ὃ δὲ καιρὸς ὁμοίως 3 ` \ 3 , h 7 παντὸς ἔχει κορυφάν. ἔγνον ποτὲ καὶ ᾿Ιόλαον 80 οὐκ ἀτιμάσαντά νιν ἑπτάπυλοι Θῆβαι" τὸν, Πὺὐρυσϑῆος ἐπεὶ κεφαλὰν ἔπραϑε φασγάνου ἀκμᾷ, κρύψαν ἔνερϑ᾽ ὑπὸ γᾶν διφρηλά πραϑὲ Çao), “μᾷ, κρύψ o0 ὑπὸ γᾶν διφρηλάτα 3 »» ᾿Ἱμφιτρύωνος , , 5, 9 e p ~ EZ -- σάματι, πατροπάτωρ ἔνϑα οἱ Σπαρτῶν ξένος κεῖτο, λευκίπποισι Θηβᾶν μετοικήσαις ἀγυιαῖς. τέκε οἵ καὶ Ζηνὶ μιγεῖσα δαΐφοων ἄντ. 85 ἐν μόναις ὦδῖσιν ᾿Δλκμήνα διδύμων κρατησίμαχον σϑένος υἱῶν. κωφὸς ἀνήρ τις, ὃς Ἡρακλεῖ στόμα μὴ περιβάλλει μηδὲ Διρκαίων ὑδάτων ἀὲ μέμναται, τά νιν ϑοέψαντο καὶ ᾿Ιφικλέα: τοῖσι τέλειον ἐπ᾽ εὐχᾷ κωμάσομαί τι παϑὼν ἐσλόν. Χαρίτων κελαδεννᾶν 11"