24 In Ciceronis de divinatione libros commentatio critica. Scripsit Valdemarus Thoresen. Inter Ciceronis de philosophia libros eos, quos de divinatione scripsit, viri docti minus curaverunt et, ut ita dicam, novercali quadam neglegentia transierunt. Cur ita sit, cum complures causae afferri possint, id unum moneo, quod in scholis et nostris et externis hi libri aut nunquam aut perraro leguntur. Iniuria, si quid video; sed hic emendandi, non defendendi munus suscepi. Posuerunt sane multum laboris et C. F. W. Mueller et alii pauci recentiores in his libris emendandis; sed digni sunt, qui a pluribus pertractentur: menda quidem non deerunt curam philologorum exigentia. Quorum mendorum unum et alterum spero me hac disputatione vel removere posse vel viam alii monstrare. 111,19: In fragmento eius poematis, quod de consulatu suo Cicero scripsit, postquam ostenta aliquot caelestia motumque terrae commemoravit, hi sequuntur versus: Jam vero variae nocturno tempore visae terribiles formae bellum motusque monebant, multaque per terras vates oracla furenti pectore fundebant tristis minitantia casus; atque ea, quae lapsu tandem cecidere vetusto, haec fore perpetuis signis clarisque frequentans (-tas codd. ABV) ipse deum genitor caelo terrisque canebat. Horum versuum quattuor primi facile intelleguntur. Deinde statim offendimus in verbis /apsu vetusto. Excepto