In Ciceronis de divinatione libros. 29 tum (ipsum; non homines ex eventu) eam illi somnio dedisse interpretationem. I 34, το. Cum in verbis /egatique illud, in quo inerant sortes, collocavissent aliquid deesse appareat vel corruptum esse, campus patet coniecturis; coniecit autem Ernesti /egaíique vas illud, Orelli legatique sitellam. Melius fortasse /egatique quasillum scribemus. Librarium enim, si in codice suo quasillum viderit, quas illum legisse, veri est simillimum, unde, cum quas ut sensu carens abiceret, ilud pro illum scriberet, facile oriri potuit mendum. \ I 44, 99. . . . exponitque (Sisenna) initio belli Marsici et deorum simulacra sudavisse et sanguinem (vel sanguine) fluxisse... Quid sit sanguine(m) fluxisse, non intellego; de simulacris quidem sanguine sudantibus nimis obscure dictum esset. Nonne sanguine pluisse? Cfr. 11 27, 58. 1 45, 102. Itemque in lustranda colonia ab eo, qui eam deduceret, et cum imperator exercitum, censor populum lustraret, bonis nominibus, qui hostias ducerent, eligebantur. Spuria videntur esse haec verba: ab eo, qui eam deduceret. Primum enim aequitas membrorum locique concinnitas istis verbis adiectis plane perturbatur, sive ad eligebantur ea referimus sive ad /ustranda; deinde quid est, quod unus nominetur, cum constet coloniis deducendis tres viros praefuisse? Has ob causas persuasum mihi est, haec verba lectoris alicuius inscitiae deberi. 153, 120. l 32, 69. ll 45, 94. Fademque efficit in avibus divina mens, ut tum huc, tum illuc volent alites, tum in hac, tum in illa parte se occultent, tum a dextra, tum a sinistra parte canant oscines. Primum quo iure Ernesti verba alites et oscines, quae abesse posse non negat, eleganter addita esse dicat, non video. Hoc video, si ea verba vera sint, media illa tum