In Ciceronis de divinatione libros. 31 t postea quam el sedem et aram et nomen invenit, obmutuit. Quae sit ista sedes Aii Loquentis, ex alio loco cognovimus (I 45, 101), unde apparet, nihil aliud fuisse nisi aram illam saeptam. Abundat igitur hoc medium et aram. Accedit, quod, cum nomen invenire saepe dicatur, et sedem quoque invenire facile intellegatur, istud mirum saltem videtur, aram invenire. Ac mihi quidem non dubium est, quin eam vocem lector aliquis addiderit ad explicandum verbum sedem, unde in textum invaserit errore pervulgato. — Simile est, quod II 45, 94 legimus: sed quae tanta dementia est, ut in maxumis motibus mutationibusque caeli nihil intersit, qui ventus, qui imber, quae tempestas ubique sit! Quasi vero necesse sit, imbrem ubique esse! Ac tum quoque absurdum esset quaerere, qui imber. Qui ventus sit id est unde flet ventus; quae tempestas sit id est qui sit caeli status. Sed qui imber sit, quis est, qui intellegat? Ego non possum. Sin interrogat quis, unde venerit illud medium, hic ut aliis compluribus locis nescire me cogor fateri. Il 6, 16. Medicus morbum ingravescentem ratione providet, insidias imperator, tempestates gubernator. Nihil videtur esse, cur ad pluralem numerum tempestates transeatur; fieri potest, ut pluralis numerus verbi, quod antecedit, insidias librarium in errorem induxerit. Itaque tempestatem suspicor scriptum fuisse. I6, 17% Vident (astrologi) e; constantissimo motu lunae, quando illa, e regione solis facta, incurrat in umbram terrae, quae est meta noctis, ut eam obscurari necesse sit. Adiectio sententiae relativae quae est meta noctis minus apta est. Non enim illud spectavisse potest Cicero, ut, quid esset umbra terrae, his verbis explicaretur; nam id per se- intellegitur; immo, quid meta noctis sit, explicatione eget, et ita alio loco dicitur (de re publ. I 14, 2): ...incideret luna in eam metam, quae esset umbra terrae. Non nego, fieri posse, ut Cicero occasione oblata lectoribus explicare voluerit, quid meta noctis esset, quod dictum aliunde notum esse cen-