Quaestiones Prudentianae. |. Scripsit J. Bergman. In Aurelio Prudentio Clemente evolvendo atque perscrutando dum versor, lexicon Prudentianum elucubrans et novae editionis instrumenta eruens, multi mihi occurrunt loci, aut per se obscuri aut prava scriptura obscurati atque obumbrati, qui explanatoris, interdum etiam emendatoris curam desiderant. Sed cum nequeat provideri, quam diu «crassa quaeque obstacula» — ut ipsius poetae verbis utar — editionem, de qua dixi, morari possint, iam nunc aliquot emendatiunculas et commentariolos proponam, pro virili parte id agens, ut laus illustrissimi olim scriptoris ab immerita hominum oblivione vindicetur. C 3, 15}: seria, ludicra, verba, iocos. Ita scriptum inveni et in omnibus, qui quidem cogniti atque collati sunt, libris manu scriptis et in universis, quas mihi licuit inspicere, editionibus. Audacissimi igitur et praecipitis animi fortasse videatur contra quidquid est auctoritatis suetam et adhuc indubitatam lectionem in dubium vocare. Est vero, cur recepta et vulgari scriptura contenti esse non possimus, quae quod neminem ante videtur offendisse mirarer, nisi tam paucorum in manibus versaretur Prudentius. In eo carmine, de quo agitur, poeta dactylicis versibus, quae pio homini ante cibum sumendum veniant vel venire debeant in mentem, exponit. Postquam «bonum Cruciferum» magnis laudibus splendidissime invocavit, hortatur, ut fercula nostra Deum sapiani, Christus et influat in pateras: seria, ludicra, verba, i0¢0s, denique quod sumus aut agimus trina superne regat pietas. 1 C signat librum, qui Cathemerinon inscribitur, Pe Peristephanon, H Hamartigeniam. In locis afferendis editionem novissimam (Dressel, Lipsiae 1860) secutus sum.