122 Johannes Paulson: 2 sermonum epistularumque, qui 4,111 versus hexametros continent!, ne unus quidem nobis occurrit versus, qui, tertio versus pede spondeum efficiente, ita, ut quibusdam in hoc versu placet, caesuras suas mediae caesurae prorsus cedere facit. forsitan quis, ut defendat interpungendi notam post rem positam, afferat Epist. II, 1, 208: Ac ne forte putes me, quae facere ipse recusem, Cum recte tractent alii, laudare maligne. qui versus non sine specie quadam auctoritatis in hunc finem afferri potest. sed observandum est caesuram, quae inter me èt quae intercedit, valde inde infirmari, quod me cum iis quae sequuntur v. 209 /audare maligne coniunctum est; quo autem magis infirmatur caesura media, eo firmior fit caes. semiquinaria, ut Epist. II, 1, 208 et huius caesurae firmitate et illius infirmitate ab A. P. v. 29 differat. neque aliter ab hoc versu differre versus, quales sunt ἃ. P. 311: Verbaque provisam rem non invita sequentur; 411: Altera poscit opem res et coniurat amice — cuiusmodi versus, caesuras si respicimus, admodum sunt rari — nemo est, qui non videat. His fere verbis igitur concipere licet legem metricam, quae interpungendi notam post rem ponere vetat: si tertius hexametri dactylici pes est spondeus, in vocem monosyllabam aut syllabam finalem vocis multisyllabae non exit, nisi firma nec dubia caesura alio in versus loco collocata. Alter versus huius corrector urget pro vocabulo, quod est unam, reponit: Qui variare cupit, rem prodigialiter urget; cui corrigendi conatui obstare videtur vis, quae vocabulo rem tribuitur; res enim tum fit idem ac variandi propositum. ne dicam me prorsus non videre, cur in unam abierit primaria lectio, quam sumit, urget. 2) Alii et quidem longe maxima pars editorum et commentatorum, ut rem obiectum, quod dicimus, esse verbi variandi 1 Satir. 1 continet, 1030 vv., II: 1073, Epist. I: 1046, II: 962. Quod minor versuum est numerus secundi, qui dicitur, libri epistularum quam quem sermonum libri priorque epistularum liber pro se quisque exhibent, pro sua virili parte ostendit posteriores tres epistulas non ab Horatio ipso in unius libri volumen redactas esse. De codicum testimonio vid. Kelleri Epileg.