In Horatii A. P. vv. 24—31. 123 statuunt, ita cum vocabulo, quod est rem, coniungunt prodigialiter unam. quominus verba sic cohaerere putemus, nulla lex metrica prohibet, quamvis versus tam firma diaeresi media praediti, praemissa caesura semiquinaria satis infirma, non perquam frequententur; proxime scilicet hic versus ad versus 311 et 411 nuper allatos accedit; paulo tamen infirmior horum diaeresis media esse videtur. sed alia sunt, quae prohibere videantur, quominus nobis probetur haec sententia. prodigialiter in hac serie verborum non cum sequenti voce, quae est unam, coniungere licet. nam si tantum abest, ut res una sit, ut prodigii instar iis videatur esse, qui eam unam esse volunt, prorsus fieri non potest, ut variandi cupiditati obiciatur. qui autem prodigialiter variare coniungunt, ne flocci quidem faciunt verborum collocationem, neque observant inde nisi inania verba non erui. in iis enim, quae proxime praemittuntur, Horatius docet poetas omnino, ut nitantur, ne in ullam partem nimii sint, ita in contraria vitia delabi. «laudandum esse, qui paucis absolvat orationem, in verborum autem obscuritatem saepe incidere, cui brevitas curae sit; laudandum, qui orationis levitati operam det, dummodo ne nervis animisque destituatur oratio; laudandum esse, qui grandibus verbis magnificisque utatur, sed cavendum ei esse, ne in inflatum dicendi genus oratio corrumpatur.» qui brevitati, levitati, granditati student, laude digni sunt; qui, ut rem prodigialiter variet, operam det, non laude, sed acerbissima reprehensione dignus est. prodigialiter enim variare Horatio species recti non visum est; est enim species pravi'. sed ut defendatur coniunctio verborum, quae est rem prodđdigialiter variare, imprimis afferunt v. 28 — quem consulto adhuc omisi —; in quo illud zimium putant sibi succurrere; nimium enim proleptice verbis, quae sunt tutus timidusque procellae, subiunetum ostendere iusto maiorem praecavendi diligentiam trepidationemque efficere, ut oratio humilis et demissa fiat; neque 1 vix est, cur verba faciam de iis interpretibus, qui prodigialiter idem velle ac mirabiliter statuunt; sic enim quidvis e scriptoribus eruere licet. neque placent, qui συγχύσεως figuram rhetoricam hic sibi visi sunt deprehendere; qui rem unam obiecti vice verbi variandi fungi docent, prodigialiter autem cum adpingendi verbo v. 30 coniungunt; quos non displicere ei, qui novissimus epistolas Horatii edidit, Luciano Muellero, ex commentario eius apparet: «Immerhin wäre es bei Horaz’ bekannter Freiheit nicht unmöglich, dass prodigialiter zu V. 30 gehörte». sed quae exempla ad hanc rem probandam affert, Sat. I, 5, το, II, 1, 60, alius generis esse videntur.