99 J. E. Hylén: sententia rem accuratius inquirentibus parum veri similis videtur. Exempla enim non desunt huic assimilia. Prorsus similis est locus Sophocleus (Aj. 71), ubi Minerva Ajacem his verbis vocat: οὗτος, σὲ προσμολεῖν καλῶ. Atque etiam tradita scriptura his locis Aristophaneis maxime confirmatur: Ran. 171: οὗτος, σὲ λέγω μέντοι, σὲ τὸν τεϑνηκπότα. Av. 274: οὗτος, ὦ σέ τοι (καλῶ). Av. 658: οὗτος, σὲ καλῶ, σὲ καλῶ. Deinde ad lectionem manu scripti libri confirmandam imprimis afferri potest locus simillimus Aristoph. Plut. 926: οὗτος, σοὶ λέγει. De versu quadrag. septimo resarciendo conjecturæ circiter viginti a doctissimis viris prolatæ sunt. Sed nullam earum probare possum. Nonnullæ enim violentiores atque a textu autotypi longius recedentes mihi videntur, aliis spatii ratio obstat, aliæ aut non bene in sententiarum contextum quadrant aut jejunius languidiusque inseruntur. Inter omnes, quæ ad hunc locum sanandum propositæ sunt, Crusii λίϑος mihi maxime arridet. Neque ea ipsa probari potest. : Ad lectionem suam confirmandam profert locum Herondæ, qui est 6,4: μᾶ, λίϑος τις, οὐ δούλη, êv τῇ oiizin κεῖσαι. Sed in hoc versu codex præbet non κεῖσαι sed εἷς, quas litteras satis dilucidas servant alii editores’. Quare quum Crusius 4. 47, loco nondum emendato, fretus hoc verbum κεῖσαι in carmen sextum inculcaverit, facile apparet lectioni Crusianæ hujus loci fidem derogari. Ad id, quod nunc dictum est, adjici licet, ut lapis eàndem significationem habeat ac baro”. Loci, quibus ad hanc sententiam confirmandam uti possum, hi fere sunt: Apollod. Caryst., Hecyra, fr. 2 Meineke; Plato Gorg. 494 A; Aristoph. Nub. 1202; Terent. Hec. Il, 1, 17, Heaut. Timor. V, 1,144; Plaut. Mil. Glor. II, 2, 81, Merc. III, 4, 46, Most. V, 1, 25. 1 Bücheler, Kaibel. ? Conferas velim quæ Becker, Charikles I, 60, de hac re disputat: Häufig wird für den einfältigen, schwer begreifenden Menschen der Ausdruck λέϑος gebraucht.