In Herondæ mimiambum IV. 23 Atque iis locis alius adjungi potest, quo Philemon, Incert. 16 Mein., mentione de Niobe facta hæc dicit: προσηγορεύϑη διὰ τὸ μὴ φρονεῖν Aost. Badem vis, ni fallor, in hoc verbo inest etiam in sexto Herondæ carmine?”. Hie dicat quispiam significationem torpendi, quæ in verbo λίϑος insit”, hoc loco aptam esse, quod puella verbis heræ suæ nullo pacto commoveatur. Sed desidiæ, non stupiditatis, nedum stuporis, servam accusari perspicuum est. Quam sententiam veram 6556. dilucide apparet ex 4.53. Ita satis docuisse videor nos in hac conjectura Crusiana acquiescere non posse, præsertim quum hæc seriptura vix, quantum equidem video, cum vestigiis autotypi conveniat. Nam si quid ex superstite litteræ fragmento concludere possumus, hoc loco 4 potius quam 4A legitur. Adde, quod ad sententiarum connexum verbum δέ desideratur. Credo equidem hoc loco matronam iratam verbo aliquo contumelioso, vocabulo λαίμαστρον quodammodo respondente, usam esse. Neque vero ægre se offert verbum tale. Constat enim inter omnes asinum apud scriptores antiquissimos non modo stupidum sed etiam tardum atque id sæpe cogitari’. Jam apud Homerum, qui uno tantum loco (11. 11. 558) hujus animalis mentionem facit, epitheto νωϑής i. e. tardus τ Meister, Mim. des Herodas p. 124, alia exempla profert. ? Sic etiam Meister, Mim. des Her. p. 124. 5 Cfr. Hom. Il. 24. 611: λαοὺς δὲ λίϑους ποίησε Κρονίων; schol. ad cod. Ven. A: λώϑους ἀντὶ τοῦ λιϑίνους τὰς wvyàs καὶ ἀσυμπαϑεῖς; Herond. 7, 109: ἐόντα λίϑινον (Κέοδωνα); v. Wilamowitz, Heracl. II, 282: Der Grieche verwendet λέϑος als sprichwörtliches Bild für Teilnahmlosigkeit (Unempfindlichkeit); Tibull. I 10, 59. | * Cfr. Opitz (Phil. 1891, 18) hoc modo disputans: ...beim Esel, dessen Hauptzug körperliche und geistige Schwerfälligkeit ist, et (Phil. 1891, 24) hæc: Trägheit ist für den Esel einfach sprichwörtlich. In eo autem quod deinde proponit (Die Haupteigenschaft aber fehlt, der Mangel an Verstand) equidem nullo modo ei assentiri possum. Præterea secum pugnantia loquitur hæc. dicens (Phil. 1891, 18): Offenbar griff der Dichter, um einen Typus festzustellen, immer zunächst die Haupteigenschaft eines Thieres heraus. Quo a more, Semonides, etiam de asino mentionem faciens, non abhorruit. Cfr. etiam Buchholz, Anthologie aus den Lyr. Griech.^ I, 137: Symbol der Trägheit.