V. Knös: Anm. af La Roche, Homer. Unters. II. 47 Jacob La Roche, Ħomerische Untersuchungen. Zweiter Theil Leipzig 1893, Teubner. 220 8S. Hic libellus varii est argumenti. Constat enim ex septem partibus vel disputationibus, quarum quattuor ad syntaxim homeri cam, duæ ad rem metricam spectant, in ea autem, quæ restat, de nonnullis locis homericis (29 ex Odyssea, 12 ex hymnis) recte legendis et interpretandis agitur. Copiose de infinitivo homerico disseritur (p. 1—78). Sed universa hæc dissertatio omnino non est nisi enumeratio locorum, ubi infinitivus vel solus vel cum accusativo coniunctus vel pro subiecto positus est vel pro obiecto, tum ubi infinitivum consecutivam vim habere scriptor censet: se- -quuntur quædam verba de absoluto qui dicitur infinitivo. Omnia summam sedulitatem diligentiamque ostendunt, ubique hominem in carminibus homericis singulari cum studio edendis et interpretandis iam plurimos per annos occupatum agnoscimus. Sed quid intersit infinitivorum homericorum prope infinitum numerum accumulare non intellego. Loci enumerantur maxime certe ad litterarum ordinem earum vocum, e quibus infinitivi pendent. Ita facilius in hac congerie locum quendam possumus invenire. Est tamen ubi magis ad vocabula, quam ad eorum significationes loci dispositi sunt: ὥρτο πόλιν δ᾽ ἴμεν (= ἀνέστη ἰέναι) ἡ 14 propius, me quidem iudice, ad ea quæ sunt βῆ δ᾽ uev sim. accedit quam ad eos locos, ubi est forma activa eiusdem verbi ὀρνύναι. De singulis locis nonnulla verba faciam. M 243 ἀμύνεσθαι non pro subiecto accipiendum est (p. 13), sed appositionis loco cum subiecto εἷς οἰωνὸς coniungendum; eodem modo κοιμηϑῆναι ξ 525 ad subiectum κοῖτος afferendum. ξδλσωρή ἔστι P 280 recte explicatur (p. 13), sed dubito num illis verbis poeta non potuerit non uti: forsitan dici possit ἔστι (ἔξεστι) σοι ἔλπεσϑαι. Tum in locis σοὶ δ᾽ οὐ δέος ἐστ᾽ ἀπολέσϑαι M 246, οὐδέ τί τοι παϑέειν δέος οὐδ᾽ Anoλέσϑαι ε 847, οὔτε τι πημανϑῆναι ἔπι δέος οὔτ᾽ ἀπολέσϑαι Ý 563 La Roche putat infinitivos ad consecutivam vim prope transiisse (‘stehen schon genau an der Schwelle des Ueberganges zum Folgeinfinitiv’, p. 14), quod ei concedere non possum. Ut hic mittam, quæ prima sit ac propria infinitivi significatio (οἵ. Goodwin, Syntax” 742), si quid videam, in illis locis neque pro subiectis illi infinitivi accipi possunt, id quod apparet ex A 515 ᾿ἢ ἀπόειστ᾽, ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέος, Ope εὖ εἰδῶ, ubi abest infinitivus, neque consecutivus infinitivus usquam, quod sciam, præcedit, sed δέος ἔστ᾽ vel ἔπι δέος idem est atque χρὴ δεδιέναι, ad quæ verba infinitivi illi referuntur: non est tibi (timor i. e.) causa timendi, non opus est tibi timere (respectu habito intereundi i. e.) ne intereas. Conferamus δεῖσαν ὑποδέχϑαι H 98, ἵνα καὶ τοῖς ἄ. “Ἕλλησι φόβος εἴη ἐπὶ P. u. στρατεύειν Xen. An. II 4, 3 et φοβοῦμαι διελέγχειν os PI. Gorg. 457 e. In capite IV uberrime de infinitivo consecutivo disserit scriptor. At in βῆ δ᾽ ἰέναι sim.