La Roche, Homer. Unters. II. 49 ditione ut et q. s. Antecedit interrogativum q 195 ποῖοί κ᾽ εἶτ᾽ ᾿Οδυσῆι ἀμυνέμεν; num ἄριστοι O. ἀμυνέμεν eritis? Contra 1 688 εἰσὶ καὶ οἵδε τάδ᾽ εἰπέμεν, οἵ μοι ἕποντο, infinitivus ad verbum εἰσὶ referundus est: adsunt ut dicant. Deest verbum substantivum T 140 δῶρα δ᾽ ἐγὼν ὅδε (adsum) πάντα παρασχέμεν. — Neque vir doctus de vexatis locis 1 42 et o 21, ubi est ὥς τε sequente infinitivo, quid in sententiis aliorum virorum sit veri, exquirere studet. Affert autem magnum numerum locorum apud posteriores scriptores, quæ præbent ὥς τε cum infinitivo consecutivo, sed qua ratione hac locorum multitudine usus homericus illustretur, non facile intellegitur. Altera disputatio est de infinitivo aoristi apud Homerum (p. 79—103). Infinitivus futuri semper habet significationem temporis futuri. Itaque post verba sperandi, promittendi sim. semper hic infinitivus usurpatur. Item sæpissime post μέλλειν. Sed dubium est, num etiam post μέμαα exspectandus sit. In hoc enim verbo non inest vis futuri temporis: cupio aliquid facere et quidem nunc ipsum facere. Cf. van Leeuwen et Mendes ad B 544. Paucis verbis de infinitivis præsentis et perfecti temporum factis ad usum infinitivi aoristi exponendum transit. Infinitivus aoristi incohativam (ingressivam) vim habet, et tum iam factam rem significat — ita maxime, ni fallor, respondet indicativo aoristi historici, οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀίομαι ἐνϑάδ᾽ ἱκέσϑαι = οὐ πεζὸς ἐνθάδ᾽ ἵκεο — tum rem incohantem vel ingressivam præsentis temporis, ut ὃ 682 τίπτε os πρόεσαν μνηστῆρες; ἦ Einéμεναι ἔογων παύσασϑαι (‘momentan’) σφίσι δ᾽ αὐτοῖς δαῖτα πένεoau; ubi vis infinitivi aoristi sequente infinitivo præsentis magis elucet — tum rem futuram, ut ß 280 ἐλπωρή τοι ἔπειτα τελευτῆσαι τάδε ἔργα. De locis quibusdam recte legendis uberius scriptor disserit. Æ 190 coniicit καί uv ἐγώ γ᾽ ἐφάμην ᾿Δϊδωγῆι προϊάψναι ‘putabam me eum in Orcum misisse’ pro προϊάψειν, quod habent omnes codices et Apoll. Soph., sed v. 103 sq. οὐδέ ἕ φημι | δήϑ'᾽ ἀνσχήσεσϑαι κρατερὸν βέλος est infin. fut., neque aliud hic dictum vult Pandarus; non dicit enim se putasse eum iam mortuum esse. Aliter se habet [᾿ 966 τίσασϑαι ‘me eum ultum esse, ei poenas dedisse’. Tum annotandum est βιῶναι δ 359 (p. 97 inf.) non idem esse ac ζώειν, sed ‘blifva vid lif’, e peri- -culis evadere, servari; cf. med. ἐβιώσαο ὃ 468. Inf. aor. μυϑήσασϑαι ο 15 illud ipsum dictum spectat vel quod semel dicitur, contra μαντεύεσϑαι 4 107 inf. præs., cui additum est ἀεί, quod semper dicitur vel dici solet. Ne ἀζηχὲς φαγέμεν καὶ πιέμεν o 8 ut continue, indesinenter (‘ununterbrochen’) ederet et biberet cum sch. -vertamus, et tempus aoristus et ipsa sententia vetare mihi videntur : postulare mihi videtur ipse contextus aliquid quale est ‘avide (vøraciter)… prandere et bibere’, quod præbet interpretatio Goebelii, Lex. I 5414. — Postremo dicit de locis, ubi putat in- Nord. tidsskr. f. filol. 3die række. III. 4 | .