2 Johannes Paulson: ἥτις (scil. ἢ μήτηρ) μ᾽ ἔπεισε δεῦρ᾽ ὑπόσπονδον μολεῖν; ἃ. 450 Eteocles haec uerba de fratre repetit, ὑπόσπονδον μολεῖν. u. 365 matri suae haec dicit Polynices: ἕν δέ W ὠφελεῖ σπονδαί τε καὶ σὴ πίστις: unum me iuuat, pacta, quae tu parasti, et fides tua“. Eteocles u. 600 sic fratrem alloquitur: κομσὸς εἶ σπονδαῖς neποιϑώς. Quae cum ita sint, mihi uidetur non dubitandum, quin u. 98 iure e contextu eiciatur. Polynices caute et circumspiciens urbem Thebanam intrans haec dicit: u. 269. ὠὴ τίς οὗτος; ἢ κτύπον φοβούμεϑα; ἁπάντα γὰρ τολμῶσι δεινὰ φαίνεται, ὅταν δι’ ἐχϑροᾶς ποὺς ἀμείβηται χϑονός. Ita cum libris Wecklein, τολμῶσι illud interpretatur uerbis: bei gefährlichem Wagnis‘. ei adstipulatur Stadtmüller, Berl. Phil. Woch. 1895, p. 1443. olim suasit Valckenaer årávra καί. de u. 271 Wecklein: Der V. 271 scheint Nauck mit Recht als unecht zu erklären, da sich das im vorhergehenden V. Gesagte nicht auf diesen Fall beschränkt.‘ Locum uix recte interpretatus est Wecklein. hic mihi uidetur esse sententiarum conexus: Polynices urbem hostium ingressus strepitu quodam perterritus fuisse fingitur. qua trepidatione confusus, ut eam et explicet et excuset, dicit homines alioquin fortes, cum per solum hostile incedant, omnia periculosa esse credere. Si ita uerba accipimus, longe melius in fortunam, qua utitur Polynices, quadrat locus, retento u. 271, quam si eum uersum eicimus. unum tamen posci uidetur, scilicet ut cum Valckenaerio illud γάρ u. 270 in καί mutemus. Polynices, postquam indutiis matre suadente factis confidens urbem Thebanam intrauit, ubi se in hostium potestate esse scit, suspicax erga fratrem hostem et matrem his uerbis animum paululum exterritum firmare conatur: