In Phoenissas Euripideam annotatiunculae. 5 neque domos hominum, quibus ut hostis bellum inferens odio esset, sed ensem, quo ad se contra hostes defendendum uti posset!. sententiae ita cohaerent ut, cum in praegressis Polynices dixerit se matri fidem publicam paranti plane confidere ausum non esse, enuntiet se nihilominus in urbem uenisse, quia, si necessitas flagitaret, ense se tueretur (ἀλλ᾽ ἐγγὺς ἀλκή). quare id, quod statuit Wecklein, uu. 274 et 276 ita inter se coniungi ut, quia altaria prope sint, gladius in obscuras latebras suas demitti possit, non probandum uidetur?*. Sed si iure hunc sensum uoci, quae est ἀλκή, tribuimus, apparet initium u. 274 nullo modo cum iis, quae sequuntur, congruere. unde uelim caueas, ne nos falsa docuisse concludas, sed nobiscum tibi persuasum habeas uerba, quae excipiunt ἀλκή, aduenticia esse neque uernacula, et repetenda esse a scholio, quo quondam explanata fuit uox ἀλκή, a scholiasta ita, uti apud huius temporis editores, male intellecta. Sed quaerendum est, qua sententia u. 274 explendum esse statuamus, posteriore huius uersus parte una cum sequenti uersu e contextu seiuncto. neque dubii haeremus, unde haurienda sint ea, quibus uersus expleatur. paulo enim supra, u. 265, Polynices, postquam docuit se metuere, ne retibus ita exciperetur, ut nisi sanguine effuso non dimitteretur, his uerbis pergit: : u. 265. ὧν eive ὄμμα πανταχῇ διοιστέον, 2 ~ 1 \ ~ A , Z κἀκεῖσε καὶ τὸ δεῦρο, μὴ δόλος τις ἢ]. quos uersus excipiunt uu. 267, 268, iam supra p. 4 allati. neque aliter infra, u. 364 (uide supra p. 4) dicit, ne quo dolo occideretur, se in urbem inisse non modo manu gladio armata, sed et oculis circumspicientem (κυκλῶν πρόσωπον). ' Scholiastam non fugit uerba, quae praebet u. 274: βώμιοι γὰρ ἐσχάραι κτλ. pugnare cum u. 267. haec enim annotat: βώμιοι γὰρ ἐσχάραι: ὥστε καταφυγεῖν ἐπ᾽ αὐτούς, εἰ δέοι. τοῦτο δὲ οὐ συνῳδὸν τῷ ὡπλισμένος δὲ χεῖρα τῷδε φασγάνῳ. sed nobis non probatur modus, quo hanc uersuum discrepantiam soluit: ϑροασύδειλον γὰρ τὸν Π|ολυνείκην παρίστησι πρῴην μὲν φάσκοντα ὡπλισμένος δὲ χεῖρα τῷδε φασγάνῳ τὰ πίστ᾽ ἐμαυτῷ τοῦ ϑράσους παρέξομαι. νῦν δὲ τοὺς βωμοὺς πλησίον εἶναί φησιν οἷς προσφυγὼν νομίζει σωϑῆναι καϑάπερ ἱκέτης γενόμενος. 5 6 p4. n.1