In Phoenissas Euripideam annotatiunculae. 7 sie mir.“ Wecklein). sed Weckleinium fugit — id quod nobis admirationem mouet —, si uerba λυπρὰν χάριν, ἄναγκαίαν δέ appositionis modo addantur uerbis πολλοὶ — πάρεισι, in nominandi casum mutanda esse. quam mutationem ego non suadeo, cum aliis e rationibus satis dilucide appareat Weckleinium in uerbis ita, uti indicaui, coniungendis errasse. Nam uel ipse ordo, quem obseruant uerba, Weckleinii sententiam impugnat. si poeta μοί cum πάρεισι, non cum λυπρὰν χάριν, ἀναγκαίαν δέ coniunxisset, alio ordine haud dubie usus esset. quod plane elucet, si obseruamus Weckleinii sententiam poscere, ut interpungendi signum, quod comma dicimus, ante μοί ponatur, quam uoculam excip iubet grauissima interpunctione, puncto scilicet!. sed trimetrorum, qui hac tragoedia continentur, ne unus quidem ante ultimam uersus syllabam uocis intercapedinem admittit; neque abdita est causa, cur illo loco uitetur?”. U. 430 sqq. coniungenda igitur sunt uerba sic: πολλοὶ δὲ Δαναῶν καὶ Μυκηναίων ἄκροι πάρεισι, λυπρὰν χάριν, ἀναγκαίαν δέ μοι διδόντες κτλ. Scilicet non refert monere, Danaos Mycenaeosque inuitos in bellum profectos esse. utrum prompti id facerent an inuiti, Fugit Weckleinium, si uocis intermissio statuatur post δέ, tunc μοι non enclitice scribendum, sed suo accentu notandum esse, μοί. ? Alcestim, Andromacham, Bacchas Euripidis, Antigonam, Oedipum regem Sophoclis perscrutatus cum, neque unum exemplum eius interpungendi generis, quod h. 1. adhibet Wecklein, inueni. nam quod Oed. R. u. 298 legitur: τὸν ϑεῖον ἤδη μάντιν ὧδ᾽ ἄγουσιν, ᾧ τἀληϑὲς ἐμπέφυκεν ἀνϑρώπων μόνῳ, obseruandum est ᾧ, ut uocis intermissione a praegressis separatur, ita cum sequenti uersu proxime iungi, non ut μοί loco nostro Euripideo, Weckleinio suadente, uerborum coniunctionem claudere. quod Ant. u. 904 sunt, qui hoc modo interpungant: καίτοι σ᾽ ἐγὼ ᾿τίμησα, τοῖς φρονοῦσιν, εὖ. (”Sie will sagen: Und doch ehrte ich dich recht, da sie aber weiss, dass nicht alle ihre That billigen, unterbricht sie sich, und so tritt das εὖ nach kurzer Pause mit äusserstem Nachdruck am Ende.» Bellermann. Ed. IIIa 1878), errare uidentur. εὖ cum τοῖς φρονοῦσιν arto uinculo coniungendum est: "tamen te honoraui, quod prudentibus bene feci.“ ---