16 Johannes Paulson: πόλει δὲ καὶ σοὶ ταῦτ᾽ ἐπισκήπτω, Κρέον" » , > 7 , , ἤνπερ κρατήσῃ tuá, Π]ολυνείκους νέκυν μήποτε ταφῆναι τῇδε Θηβαίᾳ χϑονί. ϑνήσκειν δὲ τὸν ϑάψαντα, κἂν φίλων τις j. alter est u. 1447 sqq., ubi Polynices animam iam agens matrem sororemque hac prece alloquitur: ϑάψον δέ W ὦ τεκοῦσα καὶ σὺ σύγγονε ἔν γῇ πατρῴᾳ, καὶ πόλιν ϑυμουμένην παρηγορεῖτον, ὡς τοσόνδε γοῦν τύχω 1450. χϑονὸς πατρῴας, κεῖ δομοὺς ἀπώλεσα. sed hi loci mihi prorsus non uidentur poscere, ut ipsum certamen, quod designant, intra trågoediae fines decertetur. scilicet poeta sibi persuasum habuit spectatores bene cognita habere fabulae certamina, quae sequebantur. quorum certaminum mentionem facit non ut iis uiam muniat in hac ipsa tragoedia decertandis, neque solum ut spectatores de iis, quae, hac tragoedia finita, fieri sibi fingant, moneat. has enim res commemorat, ut iis tragoediae personas quasi describat. cum inducit Polynicem a matre et sorore petentem, ut se in terra Thebana humo mandent, rem ipsam a fabula de Antigona mutuatus est ille quidem, sed ea ita utitur, ut imprimis significet, quo erga patriam amore Polynices, licet necessitate cogente arma contra eam tulerit, nihilominus accensus fuerit’. neque alio modo describitur Eteoclis erga fratrem odium uerbis, quibus, ne mortuus humo Thehana tegatur, uetat — si quidem haec uerba genuina sunt”. 1 Poetam his uerbis nihil aliud spectare quam Polynicis naturam describere uel inde elucet, qucd Polynices prece sua non solum sororem, cui fabula humandi munus iniungit, sed et matrem alloquitur, quae, fabulam si sequimur, filiis superstes non fiebat. ? Hae fere rationes illos uersus, 774—777, suspectos faciunt: a) exspectares haec de Polynice non humando mandata esse una cum iis, quae de sorore et matre patreque Creonti mandat uu. 757—765. nunc haec mandata inter se cognata interrumpuntur iis uersibus, quibus a Creonte petit, ut Tiresiam de oraculis roget. b) u. 766 ab his uerbis incipit: & δ᾽ ἐστὶν ἡμῖν ἀργόν κτλ., quibus uerbis facile adducimur, ut credamus hoc mandatum ultimum esse. nihilominus sequitur illud de Polynice non humando; si quis contra attulerit