Ad Menandrum. 55 τιμῆς ἄξιος, ὡς τοὺς ϑεοὺς πολυτιμήτους λέγομεν; quam sententiam qui impugnarunt (velut Meinekius in Menandri et Philemonis reliquiarum editione et Lobeckius ad Soph. Ajac. p. 242 ed. prioris), attulerunt illi quidem locos aliquot, ubi πολυτίμητος pro πολύτιμος vel duplici sensu (ut Arist. Acharn, 759. Lucian. Jov. trag. c. 8) usurpatur, neque tamen πολύτιμος etiam pro πολυτίuntos recte dici inde demonstrare potuerunt; imo vero numquam πολύτιμοι dii vocantur, sæpe autem πολυτίμητοι, αὖ apud ipsum Menandrum fragm. 351. 535. Recte igitur Cobetius (Nov. lect. p. 56 sq.) Ammonium secutus in versu nostro verbum πολυτίμητοι conservandum esse censet, ipse tamen conjecturam minime probabilem proferens (ἀγαϑόν τί μοι | γένοιτο. — Τί δ᾽ ἔστιν; — Ὦ πολυτίμητοι ϑεοί). Ceterum animadvertendum est, apud Theodoretum et Anonymum illum Crameri, qui Theodoretum exscripsit, paulo aliter atque apud Clementem traditum esse hunc versum. Namque non solum in codicibus plerisque (ac nescio an in omnibus) pro τί μοι ordine inverso legitur μοί τι, sed etiam in optimo illo Theodoreti codice Laurentiano X, 18 ab editoribus nondum adhibito a manu prima sic scriptum inveni: ᾿4γαϑόν μοί τι γε τὸ ὦ πολυτίμητοι ϑεοί, quam scripturam manus recentior ita correxit, ut inter ye et τὸ litteras vor inseruerit, quo facto eadem, quæ in ceteris Theodoreti codicibus legitur, scriptura exstitit. Atqui hujus codicis auctoritati tanto plus tribuendum videtur, quod Bodleianus codex, cujus maxime subsidio in Theodoreto edendo usus est Gaisfordius, quique cum illo plerumque consentit, hoc loco lacunam præbet. Quare ego certe non dubito, quin ex his ipsis litteris vo, ortum sit illud μοι, quod alio apud Clementem, alio apud Theodoretum loco positum reperimus. Quo igitur deleto versum sic restituere possumus: ᾿4γαϑόν τι γένοιτο, ὦ πολυτίμητοι ϑεοί, ubi quum hiatus etiam in cæsura molestus occurrat, sic potius scribendum: ᾿4γαϑόν τι γίνοιτ᾽, ὦ πολυτίμητοι ϑεοί. In versibus insequentibus metri causa Meinekius post ἱμάντα particulam γάρ inseruit et διέρρηξα in ἀπέρρηξ᾽ commutavit. Melius tamen Sylburgius: ὑποδούμενος ydo ἐμβάδος τῆς δεξιᾶς τὸν ἱμάντα διέρρη ξ᾽,