Miscellanea philologica. 57 turis sanare locum conarentur. Quas ut parum probabiles relinquimus, ab ipsoque poeta auxilium petemus. Nam quod idem Sophocles alio loco (Antig. vv. 1170 54.) sic loquitur: τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς οὖκ ἂν πριαίμην, mihi quidem paene manifestum videtur, nostro loco aliquid non dissimile dictum fuisse, et pro λόγου quaerendum esse verbum, quod vilem significet ac nullius pretii rem. Et exstat tale vocabulum λόγῳ simillimum, quo recepto sic censeo restituendum: oùx ἂν πριαίμην οὐδ᾽ ἑνὸς λοποῦ βοοτὸν' κτλ. Coniectura mea eo commendatur, quod Latini vocabulis nauco et hilo item de rebus minimis vilissimisque utuntur. lII. M. Cicero quantopere ingenii sui acumini indulserit occasionemque iocandi quam non potuerit praetermittere, nemo nescit. Ridendi autem materiam saepe, quae est natura acuti hominis, ex minimis rebus, velut e nominum sono formave verborum fortuita sumpsit. Talia dicta eius non raro — vidi ego praecipue in libris de divinatione — philologi severi et ab istis nugis remoti parum intellexerunt. Locum hic videbimus, quo iocus, non salsissimus ile quidem, omnes interpretes fugit. Exstat is locus in epist. ad Att. I. 16. 13, ubi Cicero Lurconem tribunum plebis dicit solutum esse et Aelia lege et Fufia, ut legem de ambitu ferret, quam ille bono auspicio claudus homo promulgavit. Quo modo igitur dici potest, bono auspicio factum esse, ut lator legis claudus esset? Ibi.haeserunt viri docti. Nam quod nonnullis hoc cum ironia dictum visum est, id malum est perfugium: quasi vera sententia Ciceronis fuerit, auspicium malum esse. Sine dubio hoc per iocum dixit Cicero, legem de ambitu a claudo homine bono auspicio promulgari; nam qui claudicet, ei neque ire neque ambire promptum esse. Berigtigelse. I IV. Bind S. 154 Lin. 21 er Il. IV, 410 med Urette anført for οὐχ ὅμοιος = meget større. Det betyder der: ikke saa stor, se v. 405. 7 J. L. H. 1 Nisi malis λοβοῦ. eodem sensu.