106 Christianus Mikkelsen: Diniarchus. Di me pérduint, Qui té reuocaui. Nón tibi dicebam, í modo. Quoniam re uera Diniarchus Astaphium reuocauit, ille dicere non potest, se eam non esse allocutam. Quare Leo sic interpunxit: Non fibi dicebam «i» modo? Sed haud scio an quaestio non satis apta sit. Equidem magis puto Plautum scripsisse: Nam fibi dicebam: «1 modo». Tum Astaphium Diniarchum sic increpat (uu. 330 sq.): Quid iam me reuocabas, ímprobe nihilique homo, Qui tibi mille pássum peperistí moram? Quoniam prioris uersus initium syllaba abundat, posterioris syllabam requirit, facile sic emendatur: Quid mé reuocabas, ímprobe nihilíque homo, Qui iám tibi mille pássum peperistí moram? Veri simile est, librarium, qui archetypum scripsit, cum animaduertisset se in posteriore uersu uocabulum iam incuria omisisse, similibus initiis uersuum Quid et Qui deceptum, iam in priore uersu posuisse. Aliquanto infra Diniarchus et Phronesium, quae lauatione confecta exiit, hoc modo inter se colloquuntur (uu. 375 sqq.): Diniarchus. Ilam laúta’s? Phronesium. Lauta míhi quidem atque oculís meis. Num tibi sordere uídeor? Diniarchus. Non pol míhi quidem. Verúm tempestas, memini, quondám fuit, Quom intér nos sordebámus alter de áltero. In A memini non exstat, sed post quondam legitur dum uiuixi, quod ex dum uixi uitiatam esse uidetur atque ad quondam adscriptum. Leo memini retinuit collato Tibul. 1,