108 Christianus Mikkelsen: Paulo infra Phronesium et Astaphium ita inter se colloquuntur (uu. 494 sq.): Phronesium. Vide, quis loquitur tám propinque. Astaphium. Míles, mea Phronésium, Tíbi adest Stratophanés. Nunc tibi opust, aégram ut te adsimulés. Phronesium. Tace. Sequitur uersus sic in B neque multo aliter in C et D scriptus: Cui adhuc ego tu mala meam emonet ruria me mal ficio uincer est. Spengelius coniecit: Θοίο ego hoc. Tu malum mé monitura’s, mé maleficio uínceres? Sed uinceres, quod etiam Leo probauit, Latinum non est; in talibus exclamationibus praesens coniunctiuus necessarius est. Schoellius edidit: Stratophanes. Quíd hoc negotist? Phronesium. Málam monerulam égo malficio uíncerem? Intellexit, prima uerba militis esse, Phronesium cubantem intuentis, atque ea optime emendauit; sed uincerem, ut alia taceam, non magis quam uiznceres placet. Ussingius edidit: Símulo; ne me móne; te rerin mé maleficio uincere? quo exitus uersus inde a rerin ualde probabiliter refictus est. Nisi fallor, scripsit Plautus: Málam mones. Rerin mé maleficio uíncere? Subiectum infinitiui omissum est, ut apud Plautum saepe fit, et duo uocabula iambica Malam mones proceleusmaticum faciunt.