Annotationes criticae in Truculentum Plauti. 117 Diniarchus. Nám quid est? Núm mea réfert? Astaphium. Non musse. Quod Spengelius probantibus Ussingio et Leone uitiatum musset in mussito mutauit, ego non assentior. Nam Astaphium postquam Diniarchum rogauit, ut sibi aliquid narrare gestienti operam daret, perfrigide persequitur: Non mussito. Scriptum fuit, nisi fallor: Non mussitas? Astaphium enim Diniarchum uituperat, quod orationem suam interruperit, cfr. u. 716: Eloquar, sed tu taceto. De non mussitas? eadem ui atque mussita posito cfr. non taces? Amph. 693, Asin. 922 all. Paulo post Astaphium de Strabace sic loquitur (uu. 717 sq.): Sólus summam habet híc apud nos. Núnc is nobis fúndus est. Animó bono male rém gerit. Diniarchus. Perii hércle ego item . .. V.718, qui septenarius iambicus fuisse uidetur, sic suppleuerim: Perii hércle ego item ut Stratóphanes. Cfr. u. 722: Diniarchus Non ego nunc intro ad uos mittar? Astaphium Quidum quam miles magis? Diniarchus ab Astaphio certior factus, Strabacem una cum Phronesio sua dona comedere, sic exclamat (uu. 731 sqq.): Méane ut inimici mei Bóna istic comedint? Mórtuom hercle mé quam ut id patiar máuelim. Astaphium. Stultus quid est aperire. Diniarchus. Quíd iam? Astaphium. Quia pol máuelim Míhi inimicos ínuidere quám me inimicís meis.