Annotationes criticae in Truculentum Plauti. t19 Ancilla. Plús potest, qui plús ualet. Vír erat, plus ualébat; uicit, quód petebat ábstulit. Callicles. Ét ‘tibi quidem hércle idem áttulit magnúm malum. In medio postremi uersus syllaba deest. Nisi fallor, scriptum fuit: ¿lle idem. Ille inter hercle et idem facile excidere potuit. Phronesium ab ancilla sua edocta, suppositionem pueri patefactam esse, ex aedibus exit haec secum loquens (uu. 846 sq.): Nám mihi diuidiaést, tonstricem meám sícutí multam male Fa diæit meum Díniarchi púerum inuentum filium. Buggius intellexit in posteriore uersu ediæe et scriptum fuisse et obiectum uerbi edixe in priore uersu fuisse, sed quod emendationem Camerarii sic mulcatam ueram ratus uersum inter 846 et 847 intercidisse putauit, Ussingius iure contra dicit. Hic quae simulabam coniecit, ad sententiam recte opinor. Propius tamen ad uestigia librorum acceditur, si sic emendatur: Nám mihi diuidiaést, tonstricem meám simulationém malam Edixe, et cett. Simulationem in sicut multam, malam edixe et in male ea dixit mutatum est. De uocabulo simulationem in quinque syllabas contracto uideantur, quae ad u. 556 congessi. Diniarchus Phronesium ex aedibus exisse conspicatus hoc secum loquitur (u. 848): Vbi it audiuit quamquam penes est mea ómnis res et líberi. Gruterus Lubet adire emendauit. Pistoris guam incuria bis scriptum esse coniecit; magis puto Plautum scripsisse : Lúbet adire hanc, quám penes est mea ómnis res et líberi.