P πε ).. | A. B. Drachmann: Bacchylidea. 161 XIII 91 sqq. aliorum meisque inventis adhibitis sic probabiliter restitui posse videntur: ὥστ᾽ ἐν κυανανϑέι Θίράκιος νέα] , ε , c ` , ξ πόντίῳ Βορ]έας ὑπὸ xÚ- μασιν δαΐζει \ 3 A > y4 ~ s νυκτὸς ἀντάσασαν ἀπίόπροϑι yãs'| λῆξεν δὲ σὺν φαεσιμ[βοότῳ! ᾿Αοῖ, στόρεσεν δέ TE πόντον © Q οὐρίᾳ" νότου δ᾽ ἐκόλπίωσεν πνοὰ e , c , J 7 ἱστίον, ἁρπαλέως T ἄ- ελπτον ἐξίκοντο χέρσον. 91 suppl. Jebb, 94 ego, 97 Ludwich, cetera Kenyon. ib. 145 åx/auárw] s. ἀκ[αμάτᾳ]. Ad dithyrambos (si dithyrambi sunt) nihil habeo quod proferam. Sed quoniam in naturam horum carminum diligentius inquisitum iri certum est, locum Platonis adscribam quem in hac re nondum allatum esse miror. Nam Plato in Republica de diversis poesis generibus disputans, unum sola imitatione, alterum sola narratione constare, tertium ex utraque mixtum esse scribit; al- e terius autem generis exemplum affert dithyrambum (III 9949: ἡ δὲ Ô ἀπαγγελίας αὐτοῦ τοῦ ποιητοῦ" εὕροις δ᾽ ἂν αὐτὴν μάλιστά που ἕν διϑυράμβοις). Mareellini vit. Thucyd. § 51. Marcellinus haec de Thucydide habet: ἠἡϑῶν μιμητὴς καὶ ἄριστος διαγραφεύς" ὄψει γοῦν xao αὐτῷ φοόνημα Περικλέους καὶ Κλέωνος οὐκ οἶδ᾽ ὅ τι ἂν εἴποι τις, ᾿Αλκιβιάδου νεότητα, Θεμιστοκλέους πάντα, Νικίου χρηστότητα, δεισιδαιμονίαν, εὐτυχίαν μέχρι Σικελίας, καὶ ἄλλα μυρία κτὲ. Verbum πάντα corruptum esse omnes fere consentiunt; Poppo τὰ πάντα vel πάντα τὸν τρόπον, utrumque sublanguidum, proposuit, Grauert πανουργίαν scribi voluit, quod ut ad sententiam satis placet, ita ab litteris codicum nimis abhorret. Substantivum aliquod in litteris -ryza desinens scriptum fuisse, eo quod νεότητα praecedit, χρηστότητα sequitur veri simile fit, neque παντοιότητα de homine omnium maxime versatili rescribere ego dubitarem, si hoc verbum alibi scriptum exstaret. Sed alii fortasse locum felicius temptabunt. Carolus Hude. Nord. tidsskr. f. filol. 3die række. VI. 11