H. Ræder: Anm. af Theophrasts Charaktere. 43 i Fronten, naar blot det midterste Intercolumnium gjøres lidt bredere end de andre, saaledes som det hørte sig til, og som det er antaget af alle andre Architekter og Archæologer. J. L. Ussing. Theophrasts Charaktere herausgegeben, erklärt und übersetzt von der philologischen Gesellschaft zu Leipzig. Leipzig 1897, Teubner. LXII- 276 pp. Nobile Theophrasti opus, quum et per se et propter textus depravationem multas difficultates legentibus offerat, quæ editionibus adhuc paratis superatæ non sint, denuo editum et commentario illustratum esse, fautoribus eius fieri non potest quin gratum munus futurum sit. Hoc munus præstiterunt societatis philologicæ Lipsiensis socii octo: M. Bechert, C. Cichorius, A. Giesecke, R. Holland, J. Ilberg, O. Immisch, .R. Meister, W. Ruge. Qui operam ita inter se sortiti sunt, ut ex triginta libelli capitibus septem interpretibus quaterna, uni duo contigerint; præfationis autem loco de textu recensendo uberius disputavit Immisch, quo anno (esse autem annum 319) libellum confectum esse existimandum sit, sagaciter inquisivit Cichorius. Quum vero de plerisque communiter consultaverint, effectum est, ut non offendat multitudo interpretum; nonnumquam autem, ubi inter se dissenserant, diserte indicatum est. In textu recensendo collationibus H. Dielsii O. Ribbeckii aliorumque usi sunt editores, quæ ad nullam adhuc editionem adhibitæ erant. Quibus nitentes stemma codicum confecerunt (p. X LITI), quod quin verum sit, sese non dubitare confirmant (p. XLVII). Utrum recte hoc contenderint an non, difficilius est diiudicare, quod præstantissimos solum codices, Vaticanum duosque Parisinos, suis notis signaverunt, in ceteris autem, qui deteriores habentur, singulis notis totas classes complexi sunt, atque ita quidem, ut, ubi codices alicuius classis inter se discrepabant, litteris minutis usi sint. Illud quidem recte demonstratum esse arbitror, deteriorum quoque codicum, quippe qui non ex ceteris qui exstant derivati sint, rationem esse habendam; quæ vero de codicibus littera Æ sive e signatis disputaverunt, quorum scripturas ex ceteris codicum classibus conflatas esse existimant, minus certa mihi videntur. Hic enim quum sæpius occurrat littera minuta, magna autem horum codicum pars ipsis editoribus ignota fuerit, ratio codicum obscurior est, neque abnuendum est, aliquid boni hic inveniri posse. Ego quidem editoribus non credo, scripturam ῥυπώσαντι, quam XV 8