Poul Levin: Anm. af Martinon, Les Amours d'Ovide. 45 ac monumentorum subsidio loci difficiliores accurate illustrantur. Multa sine dubio rectius quam a superioribus enarrantur; nonnumquam, ubi verba scriptoris nimis depravata erant, quid sensus requirat, sagaciter investigatum est; sed haud pauca hic quoque remanent incerta. XIII 3 sqq. dubito, rectene explicata sint verba καὶ ὁμολογουμένου τοῦ πράγματος δικαίου εἶναι ἔν τινι στὰς ἐλεγχϑῆναι. Hic de ἐνστάσει agi, non credo; neque enim περιεογία est causæ iustæ (amici an adversarii?) contra dicere. Immo ó περιεογός is est, qui, quum amici causa iam ab omnibus fere comprobatur, in uno tamen loco difficiliore perstans (ἔν τίνι στάς) amico suo plus, quam æquum erat, vindicare studeat. Hoc agens si ab adversariis refellitur, totam causam suspectam reddit, quæ iam optima esse videbatur. In Theophrasto interpretando illis quæstionibus, quæ ad litterarum historiam magis pertinent, minus sese operam dedisse, ipsi editores fatentur. Quarum unam vellem tetigissent, quomodo factum sit, ut cum definitionibus characterum ex austera philosophia petitis coniunctæ sint descriptiones iocosæ. Fuitne is, qui eas coniunxit, philosophus quidam tetricus an homo ironia quadam imbutus? Definitiones plerasque ineptas vocavit Ussingius nostras ac Theophrasto abiudicavit. Hæc sententia editoribus non placet (p. 155). sed accuratiore tamen deliberatione digna mihi esse videtur. Tali deliberatione facta, de duobus illis capitibus (V et XIX), quorum partes extremæ cum definitionibus male congruunt, certius iudicari poterit. Mihi quidem V aptius cohærere videtur quam XIX, atque iis me assentiri fateor, qui in toto capite illud vitium describi aiunt, quod appelletur «Gefallsucht» (— ἀρέσκεια, p. 40); at quod dicitur (ibid.), in textu edendo aliter actum esse in V atque in XIX, consilium editorum postea mutatum esse videtur; nam in utroque capite prorsus simili modo actum est. Si paucis verbis iudicium complectendum est, studia Theophrastea hac editione multum provecta esse, fatendum; licet sperare multos eam litterarum studiosos ad communem operam vocaturam. Joannes Ræder. Ph. Martinon: Les Amours d'Ovide. Paris 1897, Fontemoing. 4939 5. Denne Bog, der bestaar af Indledning, Tekst, Oversættelse paa franske Vers og Noter, er udgivet i 300 nummererede og elegant udstyrede Eksemplarer og henvender sig til «un petit nombre de lecteurs d'élite». Disse Læsere vil i Bogen finde en